Credit : SJ-MarkeT
Credit : sweetpink_plush
* Ps : คือเราจะไม่ได้มาอัพ รูป บ่อยๆ แล้วนะ
คงต้องรอจนกว่าเราจะกลับอ่ะ เพราะต้องไปเยี่ยม อากู๋ อาเราที่จีน อ่ะ
ไม่รู้จะได้กลับมาตอนไหน ใครจะอ่านหรือก็ไม่เป็นไร แค่อยากจะบอกไว้ก่อนอ่ะ
บ๊ายบาย จ้ะ !! ^^
@ เจ้าของบล๊อก Jes
Sung Min Radio : 11 March 08
Riss The Radio : 11 March 08 ทุก Shot
Shin Dong : Drama 10-11 March 08
Credit:: http://asianclub.invisionplus.net/
Part …10 ... เช้า ..“ ละ ..ล่า ลา ละ .....~~~ “ เสียงของหนุ่มร่างบางที่ยิ้มระรื้นเดินเข้ามาในห้องอัดเสียงก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้และร้องเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดีจนหน้าแปลกใจ
“ นี่!!! ..ดงแฮ ....แกไปทำไรมาวะ อารมณ์ดีมาเชียว ....” ฮยอกแจหันมามองเพื่อนก่อนจะขัดขึ้นมาด้วยคำพูด
“ ฮึ ..คงงั้นมั้ง .......” ว่าแล้วก็ยิ้มต่ออย่างรื้นใจ
“ อะไรวะ ...แปลกคนขึ้นทุกวัน .....” ฮยอกแจบ่นออกมาก่อนจะมีเสียงขัดขึ้นอีกเสียง
“ พรึ่บ!! ..” เสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนจะเห็นว่าร่างยักของใครกำลังเดินเข้ามาในห้อง
“ ดงแฮ ..ช่วยแก้เพลงท่อนนี้ให้ทีสิ ..ชั้นฟังยังไงก็ยังเพี้ยนอยู่ดีน่ะแหละ ...”
“ รอแปปนะ ..” ดงแฮรับ CD จากมือคังอินก่อนจะหันไปยังหน้าเครื่องคอมและเครื่องมือการทำเพลงที่ออกจะเยอะเป็นพิเศษสำหรับในห้องนี้
“ .. ฮยอกแจ ..ดงแฮมันเป็นไรวะ .......ดูอารมณ์ดีมาเชียว “ คังอินหันไปสะกิดเพื่อนและถามขึ้น
“ ......... “ ฮยอกแจไม่ตอบแต่กับส่ายหน้าไปมาเชิงว่าเค้าก็ไม่รู้
“ เฮ้!!! ..เห็น คัง .........” เสียงของคนอีกคนนึงร้องขึ้นมาก่อนจะชะงักไปเพราะเจอคนที่กำลังตามหาอยู่พอดี
“ คังอิน ..นายมาอยู่นี่เอง ชั้นตามหาซะทั่ว ......” อีทึกเดินเข้ามาพร้อมกับคำบ่น
“ ตามหาชั้นทำไม ...ทำไมไม่ไปคอยตามไอ้ ซึงฮยอน นั่นล่ะ ...” พูดจบก็รีบเดินเลี่ยงออกจากห้องไปอย่างไม่สบอารมณ์
“ คัง!!!! ...” อีทึกหันตามร่างยักไปแต่ทว่าเค้าก็รีบเดินหนีไปเช่นกัน
“ เฮ้อ~! ...คนนึงกำลังอารมณ์ดี ส่วนอีกคู่นึงก็กำลังทะเลาะกัน ....พวกนายนี้มันยังไงวะ “ ฮยอกแจบ่นขึ้นมาก่อนจะโดนอะไรหนาๆ แข็งๆ ฝาดลงที่กลางหัว
“ โป๊กก ~!!!! .....”
“ โอ๊ยย!!! ….เจ็บนะพี่อีทึก ...” เค้ารีบยกมือขึ้นมาลูบที่หัวทันทีเมื่ออาการเจ็บเริ่มเล่นงานเค้า
“ ... เงียบไปเลย ฮยอกแจ ....” อีทึกตวาดเสียงใส่เค้าก่อนจะรีบวิ่งตามคังอินไป
“ ชั้นต้องถามนายให้รู้ให้ได้ ...ว่าทำไมนายถึงชอบเดินหลบหน้าชั้นนักนะ แถมยังชอบพูดเรื่อง ชเว ซึงฮยอน นักร้องใหม่นั่นอีก ...” ระหว่างทางอีทึกบ่นขึ้นมาอย่างอดสงสัยไม่ได้ที่คังอินเริ่มทำตัวแปลกๆ แต่เมื่อวิ่งมาถึงที่หน้าประชาสัมพันธ์เค้าก็ต้องหยุดฝีเท้าและชะงักลงทันที นั่นอาจเป็นเพราะผู้หญิงที่กำลังยืนพูดคุยกับคังอินอย่างสนุกสนาน ทั้งๆ ที่รอยยิ้มของคังอิน เป็นของเค้าคนเดียวแท้ๆ
“ โธ่เอ๊ย! ...ร้องไห้ทำไมนะ ....ฮึ่ก ! ...ฮึ่ก ! ” อีทึกอุทานขึ้นมาเมื่อจู่ๆ น้ำใสๆ ก็ไหลออกจากดวงตาของเค้าก่อนจะรีบถอยกลับและวิ่งขึ้นลิฟไป
“ เจ็บ ..!! ..เจ็บชะมัดเลย ....ทำไมเจ็บแบบนี้นะ ....เค้าจะไปมีผู้หญิงคนไหนก็ชั่งสิ มันเกี่ยวอะไรกับชั้นล่ะ ..แล้วทำไมชั้นต้องร้องไห้ด้วย ...ทำไมชั้นต้องแคร์ด้วยนะ ....ฮึ่ก ฮึ่ก ฮือออ ..~!! “ ร่างบางนั้นกดลิฟไปยังชั้นสูงสุดเผื่อจะถ้วงเวลาให้เค้าได้ปลดปล่อยความรู้สึกได้บ้าง แค่ไม่อยากจะเจอเค้า ไม่อยากจะเห็นภาพแบบนั้น
“ .... พี่ค่ะ..ชั้นว่าพี่ทำเกินไปมั้ย จู่ๆ ก็ไปพูดแบบนั้นกับพี่อีทึกน่ะ ...” หญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เค้าถามขึ้นมา
“ ... เค้าจะเป็นยังไงก็ชั่ง ...ยังไงซะเด๋วไอ้ซึงฮยอนนั่นก็มาปลอบเองนั่นแหละ ..” คังอินเริ่มพูดออกแนวน้อยใจนิดๆ
“ พี่นะพี่ ....หึงเค้าล่ะสิ ...ใช่มั้ยล่ะ ..แล้วก็มาทำเป็นปากดี ..ถ้าชอบ ถ้ารัก ก็รีบๆ บอกเค้าไปก่อนจะโดนตาซึง ฮยอนอะไรนั่น คาบไปกิน ...แล้วก็เลิกเป็นหมีขี้งอนได้แล้ว ...ชั้นว่าพี่อีทึกเค้าไม่ใช่คนชั่งง้อนะ ..ฮึ ...”
“ พอได้แล้ว ..ยัยเทจอง แล้วนี้จะให้ชั้นไปส่งที่ไหน ออกมาเที่ยวทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ชักโซลแบบนี้เกิดหลงขึ้นมาจะว่าไง ...” คังอินเริ่มต่อว่าเธอขึ้นเพราะต้องการจะเปลี่ยนเรื่อง
“ อ่อ ...ที่โรงแรม ใกล้ๆ นี่น่ะค่ะ ...ก็มันช่วยไม่ได้นิ แม่ดันออกไปเที่ยวคนเดียวไม่ยอมปลุกชั้นเอง ..” เทจองเริ่มบ่นขึ้นมาก่อนจะขัดด้วยเสียงของลูกพี่ลูกน้องเธอ
“ .... ถ้างั้นก็ไปได้แล้ว ...ชั้นยังมีงานต้องทำอีกนะ ..” พูดจบก็ลุกเดินมาฉุดร่างที่นั่งอยู่นั้นลุกขึ้นและพาเดินนำไปที่รถก่อนจะขับไปส่งเธอที่โรงแรม ….ทางด้านร้านอาหารที่กำลังวุ่นก็ทำให้ไม่มีเวลาได้เข้าไปปรับความเข้าใจกับใครคนนึง เพราะดูเจ้าตัวคงจาไม่อยากคุยกับเค้าถึงเอาแต่เดินไปเดินมาไม่ยอมวางมือจากงานสักที
“ พี่ซองมิน ...นี่พี่จะไม่เข้าไปพูดอะไรเค้าหน่อยหรอค่ะ ...เค้าชะเง้อมองพี่จนคอจะจะหมุนรอบแล้วนะค่ะ ..” ชินฮีถามซองมินที่เดินเอาบิลมาให้พี่ฮีชอลที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ
“ ................ “ ซองมินค่อยๆ หันไปมองที่โต๊ะของชายหนุ่มก่อนจะหันกลับมาและพูดขึ้น
“ ชั่งเค้าสิ ...ใครอยากให้มารอเองล่ะ ...” ซองมินตอบก่อนจะเดินไปเก็บโต๊ะทำความสะอาดและเดินเข้าห้องครัวไป
“ ... เป็นไรอีกล่ะ หึ !! ..ดูทำหน้าเข้าสิ “ ชินดง เอ่ยถามคนที่เดินเข้ามาในห้องครัวก่อนจะเอ่ยแซว
“ เงียบหน่าพี่ชินดง ...” ซองมินขัดขึ้นก่อนจะเดินไปล้างจาน
“ ไม่คิดจะเข้าไปคุยกับเค้าจริงๆ น่ะหรอ ..ซองมิน ....ชั้นว่าเค้าดูรู้สึกผิดนะ .. “ รยออุกถามขึ้นเพราะเห็นเค้ามานั่งรอตั้งแต่ร้านเปิดจนนี้มันก็ 2 ชั่วโมงแล้วยังไม่ลุกไปไหนสักที
“ ก็นี้มันเวลางาน ...ถ้าเกิดผมเข้าไปพูดกับเค้า พี่ฮีชอลก็ได้ว่าผมนะสิ ..อีกอย่างผมก็ไม่ได้อยากจะคุยอะไรกับเค้าด้วย ..” ซองมินตอบและอ้างเหตุผล
“ ... ซองมินชั้นถามนายจริงๆ เหอะ ...เค้าไปทำอะไรให้นายโกรธเกลียดนักหรอ ..” คิบอมเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะถามซองมิน
“ ....ร .....ระ ...เรื่องนั้น ....ชั่งเหอะ ..ผมไปทำงานดีกว่า ..” เค้าไม่ตอบแถมยังหน้าแดงขึ้นมาอีกก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากครัวไป
“ .. ซองมิน ....พอแล้วไม่ต้องทำแล้ว ...เอ้าชินฮี เอาไปเสิร์ฟทีสิ ..” ฮีชอลรั้งซองมินไว้ก่อนจะเอาถาดเสิร์ฟอาหารส่งให้น้องสาวไปและหันกลับมาพูดกับซองมิน
“ นายรีบเข้าไปเครียกับเค้าให้รู้เรื่องเลยนะ ...ชั้นชักรำคาญอิตานี่แล้ว ดูลูกค้าชั้นสิ เอาแต่นั่งมองผู้ชายจนไม่เป็นอันกินแล้ว ..”
“ แต่ผม ... “ ซองมินค้านขึ้นเพราะไม่อยากจะคุยอะไรกับเค้า
“ ไม่มีแต่ ..รีบไปเร็วเข้า ...เร็วสิ ..” ฮีชอลเอ่ยไล่ซึงซองมินก็ต้องทำตาม
“ เสร็จงานแล้วหรอคับ ..” ชายหนุ่มถามเค้าขึ้นเมื่อคนร่างเล็กเดินมาที่โต๊ะ
“ ยัง !!! ...แต่พี่ฮีชอลให้ชั้นมาคุยกับนายให้รู้เรื่อง ....มีอะไรก็ว่ามา ..” ซองมินตอบและถามกลับ
“ นั่งก่อนสิ ..”
“ เอาหน่านั่งก่อน ..” เค้าขอให้ร่างเล็กนั้นนั่งลง
“ รีบๆ พูดมาสิ ...” ร่างเล็กเร่งให้ชายตรงหน้าพูดเพราะเค้าไม่อยากจะอยู่ตรงนี้นานนักเพราะสายตาของคนในร้านมันทำให้เค้าเริ่มรู้สึกไม่ดีที่มานั่งคุยกับเค้า
“ .... เรื่องจูบนั่น .......ผมขอโทดนะ ..”
“ .. ชั้นจะไม่โกรธนายเลยถ้านั่นไม่ใช่จูบแรกของชั้น ....นายทำเรื่องแบบนั้นแล้วจู่ๆ ก็มากวนชั้นเวลางาน แถมยังคอยตามชั้น แล้วตอนนี้นายคิดจะมาขอโทดชั้น ...นายเห็นชั้นเป็นตัวอะไรกันแน่ !!! “ ซองมินเริ่มพูด
“ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณลำบากใจนะ ...แล้วก็ไม่ได้เห็นคุณเป็นตัวอะไรทั้งนั้น ....ก็แค่ พอนึกถึงเรื่องนั้นแล้ว ...อดห่วงไม่ได้ ก็เท่านั้นเอง ....” เค้าเริ่มพูดเสียงเบาลงและเริ่มหลบสายตาของร่างเล็ก
“ ห่วงชั้น ...ห่วงชั้นเรื่องอะไรชั้นมีอะไรให้หน้าห่วง ..” ซองมินเถียงขึ้น
“ ...... ก็ถ้าเกิดคุณเป็นลมขึ้นมาอีก ...ผมไม่อยากให้ผู้ชายหน้าไหนมาแตะต้องคุณนี่นา ...” ระบายออกเสียหมดเล่นซะคนร่างเล็กตรงหน้าเค้านั้นหน้าแดงขึ้นมาทันที
“ น่ะ ...นายบ้าไปแล้วหรอ ....พูดอะไรออกมาน่ะ ...น่ะ ...นายมันบ้า ...!! “ ซองมินเริ่มโวยวายแต่ใบหน้านั้นกับฟ้องให้เห็นว่าเค้ากำลังเขินจนทำอะไรไม่ถูก
“ ... ซองมินเด๋ว ..” คยูฮยอนลุกขึ้นและรีบรั้งแขนของซองมินไว้
“ .. คะ ....คุณ ..จะทำอะไรน่ะ ...ปะ ..ปล่อยชั้นนะ ...” ซองมินเริ่มรู้สึกไม่ที่จู่ๆ เค้าก็มาทำแบบนี้
“ .... ไม่ปล่อย ..!!” คยูฮยอนตวาดเสียงใส่
“ .. นี่!! ปล่อยนะ ..! ชั้นอายเค้า ...บอกให้ปล่อยไงเล่า !! “ ซองมินร้องขึ้นเพราะเริ่มอายสายตาของคนในร้าน
“ จะอายทำไมล่ะ ..ก็ ผม รัก คุณนี่ ..!! ..” ..................................... .............. .... 2 be con >>>>>> ******************** ไม่ได้มาอัพเลยพอดีช่วงเทอม 2 มันเป็นอะไรที่งานเยอะเป็นประวัติกาล แต่พอสอบเสร็จก็ดันมีงานให้ต้องพิมพ์อัพเกรดขึ้นอีก ก็เลยขอพักสักแปปนึง แล้วถึงได้เอามาโพสลงไว้ ตอนนี้ก็หวังว่า จะมีคนมาอ่าน เหมือนครั้งก่อนๆ ถึงจะแค่นิดนึงก็ยังดี พอยังมีก่ะจิตก่ะใจ ให้แต่งต่อได้บ้าง ยังไงก็ ขอบคุณนะงับ ที่ อุตส่าห์มานั่งอ่านฟิคของเรา ขอบคุณงับ ^^
